FIVE YEARS HOMESICK

just Kassi white and grey

For the people like myself who decided to leave their own country, for whatever the reason, it is always hard not to miss the life they had before. I guess the heading can be a little bit strong but this time of the year is when I am homesick the most. The feeling doesn’t faint away as the years go by; it is still as strong as the very first day I moved here, but after a while you just get used to it and sometimes you forget it.

As spring hits, that’s when that feeling is more strong. It is when the temperature rises in southern Europe and my Facebook feed is flooded with sunny, happy summer photos from all my friends in Greece. Everyone is getting excited for the summer to come, myself included, but when I realise every year, that the warmth of the south never reaches the far north that’s when  I am homesick the most.

Grey and white trousers

If you have spent your summers in Greece and you have travelled in the Greek islands you know that spring and especially summer in Ireland are extremely hard. I guess what I miss the most is the summer life that I haven’t had for the last five years. I miss my summer walks by the beach, wearing light summer clothes on a warm starry night in the streets of Athens and the sun warming up my skin and bones while the soft breeze cools me down.

Just Kassi blog thoughts Just Kassi Dublin bridge

No, I don’t want to sound ungrateful, because I am not. I am thankful every single day that I have the opportunity to live the life I have here in Dublin and make new friends from different cultures, work with likeminded talented people, and get challenged every day. I am very thankful that I get to live in one of the most tech savvy cities of Europe and wake up more motivated every day and know that anything is possible and the only person stopping me is myself.

just Kassi Dublin Ireland Just Kassi thoughts Dublin {Coat: Sisley – Sweater: Stradivarius, Earrings: ILgemstones}Just Kassi thoughts Dublin

On the other hand, though, I feel sad that I am not able to speak with the same passion about my own country, where opportunity is not as easy to be found and hope can only exist in between cocktails and drunken chats. I feel sad that my country has been deep in recession for the past 6 years and I don’t see it flourishing any time soon. I feel sad that the life I dreamed of living when I was younger and my dream to have a house by the mountain overlooking the sea is not that close.

So allow me to be homesick for at least today, I promise tomorrow I will be grateful again…

Kassiani just Kassi Samuel Beckett bridge just Kassi

“Dedicated to all the Southern Europeans that miss their homes during the Irish summer”

– – – – – – – – –

Για όσους αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τη χώρα τους για οποιοδήποτε λόγο, όπως εγώ είναι πάρα πολύ δύσκολο να μη τους λείπει η ζωή που είχαν πριν. Ίσως ο τίτλος αυτού του άρθρου να είναι λίγο σκληρός αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε χρονιά αυτή τη περίοδο μου λείπει η Ελλάδα ακόμα πιο πολύ. Αυτό το συναίσθημα η αλήθεια είναι ότι δε φεύγει, απλά πό κάποια στιγμή και μετά, το συνηθίζεις και μετά απλά το ξεχνάς.

Καθώς η άνοιξη πλησιάζει αυτό το συναίσθημα μεγαλώνει όλο και περισσότερο και ειδικά όταν η θερμοκρασία στη Νότια Ευρώπη αυξάνεται και το Facebook γεμίζει με ηλιόλουστες καλοκαιρινές φωτογραφίες από όλους τους φίλους μου στην Ελλάδα. Όλοι είναι ενθουσιασμένοι που το καλοκαίρι έρχεται, όπως κι εγώ άλλωστε, αλλά όταν κάθε χρόνο συνειδητοποιώ ότι ή ζεστασιά του Νότου δε καταφέρνει ποτέ να φτάσει το μακρινό Βορρά, τότε είναι που η Ελλάδα μου λείπει πιο πολύ.

Αν έχεις περάσει τα καλοκαίρια σου στην Ελλάδα και έχεις ταξιδέψει στα Ελληνικά νησιά ξέρεις ότι η άνοιξη και πιο συγκεκριμένα το καλοκαίρι είναι πάρα πολύ δύσκολα στην Ιρλανδία. Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η ξεγνοιασιά του καλοκαιριού που δεν έχω ζήσει τα τελευταία πέντε χρόνια. Μου λείπουν οι βόλτες στη παραλία να φοράω τα καλοκαιρινά μου ρούχα και να πηγαίνω για ποτό στα καλοκαιρινά στέκια της Αθήνα, όπου τα στενά δρομάκια ξεχειλίζουν με κόσμο. Μου λείπει ο ήλιος που ζεσταίνει μέχρι και τα  κόκκαλά μου και το γλυκό αεράκι να με δροσίζει.

Όχι, μη με περάσετε για αχάριστη ή για αγνώμων γιατί δεν είναι έτσι. Κάθε μέρα είμαι ευγνώμων για τις ευκαιρίες που μου έχουν δοθεί εδώ στο Δουβλίνο. ‘Έχω τη δυνατότητα να κάνω νέους φίλους από διαφορετικές χώρες, συνεργάζομαι με ταλαντούχους και έξυπνους ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο όπως εγώ και κάθε μέρα που έρχεται ξέρω ότι μπορούν να μου δοθούν όλο και περισσότερες ευκαιρίες. Χαίρομαι που ζω σε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις της Ιρλανδίας στο κομμάτι της τεχνολογίας όπου οτιδήποτε είναι εφικτό και ο μόνος που μπορεί να σταματήσει τη πρόοδό σου είναι ο ίδιος σου εαυτός.

Από την άλλη πλευρά όμως, είμαι λυπημένη που δε μπορώ να μιλήσω με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό για τη δική μου χώρα, όπου οι ευκαιρίες δεν είναι και τόσο εύκολο να βρεθούν και η ελπίδα για την ώρα βρίσκεται ανάμεσα σε μεθυσμένες κουβέντες από καλοκαιρινά κοκτέιλ. Νιώθω πολύ λυπημένη που η χώρα μου είναι ακόμα βαθιά βυθισμένη μέσα στην οικονομική κρίση και κανείς μας δε βλέπει να ανθίζει πάλι σύντομα. Νιώθω πολύ λυπημένη που το όνειρό μου σα μικρό κορίτσι να ζω στην Ελλάδα σε ένα σπίτι στο βουνό που να βλέπει τη θάλασσα δεν είναι πλέον τόσο κοντινό.

Οπότε επιτρέψτε μου έστω για σήμερα να μου λείπει η Ελλάδα, από αύριο το υποσχομαι ότι θα είμαι και πάλι καλά…

“Αφιερωμένο σε όλους τους Νότιου Ευρωπαίους που τους λείπει το καλοκαίρι στη χώρα τους”

You may also like

  • Constantinos Symeonidis

    Reading it while i’m listening to The Railway Station by Evanthia Reboutsika….
    I couldn’t agree more with that blog.

    • So happy you agree with it and that you liked it 😉